”Een fonkelnieuwe scheurkalender met nieuwe bijbelstukjes, handige tips en leerzame weetjes. Helemaal nieuw in 2012 zijn de cartoons van Willeke Brouwer, die je kunt kennen van de voorpagina van het Nederlands Dagblad.

Ook de derde editie van de kalender staat in het teken van ’40 dagen vasten voor een duurzame levensstijl’. Kortom, in de veertig dagen voor Pasen – die bekend staan als de Vastentijd – houden we onze levensstijl tegen het licht. Wat zegt de bijbel eigenlijk over duurzaamheid en eelijk consumeren?

Dominee Jaap van der Windt schreef de nieuwe dagelijkse bijbelstukjes die werden aangevuld met voor elke dag een tip of weetje over hoe je zo’n duurzame levensstijl in de praktijk brengt.”

De kalender ontvangen? Kijk op de site van TEAR.

Onlangs was ik op vakantie in Zuid-Afrika waar ik adembenemende dingen heb gezien zoals prachtige stranden, immens grote bergen met wolken als een deken er over heen gelegd, helderblauwe zeeën met een rijk en divers onderwaterleven. Geweldig!Naast deze prachtige natuurzichten zag ik ook de enorme hoeveelheden, voornamelijk plastic, afval langs wegen op stranden en in parken. Wat een tegenstelling om naast de adembenemende gezichten een onbedorven natuur ook grote hoeveelheden afval te zien.

Dat er in Zuid-Afrika enorm inventief wordt omgegaan met hergebruik van afval en plastic was een zeer inspirerende ontdekking. Zo zag ik bijvoorbeeld dat plastic flessen en oude kleding hergebruikt waren als kunst. Ultrahippe plafonds van plastic bleekmiddel flessen, moderne lampenkappen van plastic wasmiddel flessen, een schilderij gemaakt van gebruikte kleding, deurgordijnen van gekleurde plastic doppen en midden in Kaapstad een enorme lego pop die gemaakt was van 4200 Coca-Cola kratten.

Te gek! Dit kunnen wij ook dacht ik! Net als vroeger toen we als kleuter wel raad wisten met ‘ afval’ zoals een oude schoenendoos en een wc-rol houder: iets nieuws maken!

Eigenlijk best logisch om zo inventief om te gaan met hergebruik van afval als je je bedenkt dat plastic er ongeveer 1000 jaar over doet om afgebroken te worden. Plastic gebruiken we vaak maar een keer voordat we het weggooien. Ik las op de site van het Imares research instituut in Wageningen dat er 20.000 ton afval jaarlijks gedumpt wordt in de Noordzee. Het drijft, zinkt en wordt gegeten door dieren.

Als dit de feiten zijn van plastic en we hier in Nederland zoveel plastic hebben, waarom zouden we er dan niet meer mee doen? Creatieve recycling zegmaar!

Niet alleen mensen waarschuwen en hen de stuipen op het lijf jagen met de gevolgen van vervuiling, maar een boodschap van hoop: doe iets met al dat plastic, doe er meer mee en creëer iets nieuws. Ik zeg: Plastic is Fantastic!

Eline Kool

Eline ontdekt, creëert, werkt in de psychiatrie, houdt van vintage, blogt, is van fair, fietst, fan van groene thee en kijkt elke dag naar de tekst op haar deurmat: ‘Make every day a happy day’! www.fijnevondsten.wordpress.com

Reageren naar aanleiding van deze column? Mail naar columns@timetoturn.nl

Wat is de menselijke kostprijs van onze luxeproducten? Jongeren reizen de wereld over om te gaan wonen en werken met de lokale bevoling.

Comfort en luxe is niet meer weg te denken uit de westerse cultuur. Maar welke offers worden door arbeiders in derdewereldlanden gebracht om de producten te maken die wij gebruiken. Hoe zwaar is het maken van kleding, smartphones en sneakers?

Zes Nederlanders verruilen hun luxeleven voor een arbeidersbestaan in Afrika en Azië. Een heftige reis zonder privacy, luxe en comfort waarin ze moeten werken in mijnen, fabrieken en naaiateliers. Ze leven net als de lokale arbeiders onder extreme omstandigheden.

Op zoek naar goud
De serie is een Nederlandse variant op het Britse Blood, Sweat and Luxuries dat eerder al te zien was op Nederland 3. In de eerste aflevering van de Nederlandse versie gaan de zes deelnemers op zoek naar goud in een Ethiopische mijn. Ze moeten zelf voor brood op de plank zorgen, net als de lokale arbeider.

Bloed, Zweet en Luxeproblemen, vanaf 13 februari, om 21.00 uur. Ook te zien via uitzendinggemist.

Hoogste tijd om de hongerlonen eens te bespreken. Hoe overleef je op een loon van 46 euro per maand, terwijl het leefbaar loon is berekend op 212 euro per maand?

Dr. Jeroen Merk, van de internationale Clean Clothes Campaign zegt: Consumenten van over de hele wereld moeten vragen blijven stellen over de rechten van de mensen die onze kleding hebben gemaakt. Grote inkopers in Cambodja, zoals H&M en GAP, zijn een antwoord schuldig op de vraag waarom zij nog steeds geen leefbaar loon uitbetalen aan de kledingarbeiders.”

Meer weten?

Het artikel Cambodjaanse kledingindustrie staat terecht vanwege hongerlonen en de Uitspraak tribunaal kledingindustrie Cambodja: kledingarbeiders worden in armoede gehouden op Kleedvermaak.nl.

Informatie van The Clean Clothes Campaign (de internationale versie van De Schone Kleren Campagne).

Bekijk ook de fotoreportage ‘Workers’ labour and living conditions’ op Facebook van Asia Floor Wage Cambodia.

Soms lijkt mijn portemonnee de baas te zijn over mijn keuzes. Ik wil me bij mijn keuzes niet steeds laten leiden door geld. Maar dat zit er blijkbaar flink ingebakken, want het valt me niet mee! Ik eet doorgaans vegetarisch en heel af en toe een stukje biologisch vlees. Om te laten zien hoe het ook kan; écht genieten van bijzonder eten. Kiloknallers, extra vlees door het eten “omdat het toch in de bonus was”, ik werk er niet meer aan mee. Tenminste, dat heb ik me voorgenomen.

Vorige week was het er ineens: biologisch vlees in de aanbieding, vijftig procent korting op rundervinken. Daar houdt mijn portemonnee wel van. Meteen meegenomen dus, en lekker dat het was!

Mijn portemonnee had nog een plan. Later die week kon ik nog wel een pakje kopen, voor in de vriezer, en dan kon ik volgende week nóg een keer vlees eten. Goede deal, leek mij. Totdat mijn vriend zei: “ik dacht dat je daar tegen bent, extra vlees eten omdat het in de aanbieding is?”.
Oeps….ik had me iets teveel laten leiden door mijn portemonnee. Helaas kan ik die niet de deur uitdoen, maar ik moet ‘m beter leren negeren!

Later die week stond ik weer bij de kassa, zonder vlees. En zonder plastic tasje, want de gratis tasjes waren weggehaald en vervangen door een bordje: “Zonder deze tasjes besparen we 600 kilo plastic per dag”. Mensen kunnen zelf een tas meenemen en anders zijn er tasjes te koop voor 20 cent. Zonde van het geld, want ik heb thuis nog een stapel liggen. Volgende keer maar weer eentje meenemen dus. Als ik 20 tasjes bespaar, verdien ik misschien wel weer zo’n lekkere rundervink… En mijn portemonnee? Die mag wel blijven…

Maaske

Maaske (25) is logopedist en onderzoeker. Ze werkt in een ziekenhuis en houdt, naast schrijven, van lekker (vegetarisch) koken en reizen.

Reageren naar aanleiding van deze column? Mail naar columns@timetoturn.nl

Happietaria’s worden geheel vrijwillig opgezet en gerund door studenten in de verschillende studentensteden in Nederland. Binnen de Happietaria restaurants wordt een thema op gebied van ontwikkelingssamenwerking centraal gesteld, waar ook de opbrengst naar toe zal gaan.

Voor het voorjaar van 2012 staan maar liefst 5 andere Happietaria’s op de planning. Hou daarom deze website in de gaten voor het laatste nieuws en meld je aan voor de digitale nieuwsbrief (3 keer per jaar).

Happietaria Utrecht | Openingsdata: nog onbekend | Locatie: nog onbekend

Happietaria Leiden | Openingsdata: 13 februari t/m 3 maart 2012 | Locatie: nog onbekend

Happietaria Amsterdam | Openingsdata: 6 februari t/m 25 februari 2012 | Locatie: ‘De Corvershof’, Nieuwe Herengracht 18, Amsterdam

Happietaria Rotterdam | Openingsdata: nog onbekend | Locatie: nog onbekend

Happietaria Enschede | Openingsdata: 11 mei t/m 9 juni 2012| Locatie: nog onbekend

Daarnaast zijn er ontluikende plannen in Zwolle.

Happietaria is een actie van stichting Happy Gift (www.happy-gift.nl) die acties initieert voor projecten van de partnerorganisaties: Tear, ZOA, BiD network.

www.happietaria.nl

Ik sta in de trein richting Rotterdam. Het is zaterdagochtend en tegenover mij staan drie vriendinnen. Ik denk dat ze een gezellig dagje naar Rotterdam gaan met z’n drieën. Ze hebben het over hun vierde vriendin die er helaas niet bij kan zijn. Zij is een tijdje geleden gevallen, weet de één te melden. Recht op haar gezicht.

Een andere vriendin vraagt zich af hoe dat dan kan. Het kwam op het volgende neer: “nou, ze was dus aan het shoppen en had dus zeg maar twee volle boodschappentassen, in iedere hand één. Toen ze dus haar evenwicht verloor kon ze zichzelf niet opvangen omdat ze haar handen niet vrij had”.
Het was een deuk in haar zelfvertrouwen geweest en ze durft zich ook niet zo goed te vertonen met de schrammen op haar gezicht.

Ik begrijp het wel, het lijkt me geen pretje om dat verhaal op iedere verjaardag, vrijdagmiddagborrel of stapavond te moeten vertellen. Maar als je vraagt of ik met innerlijke ontferming bewogen werd, dan moet ik – shame on me – helaas ‘nee’ zeggen. Over kleedvermaak gesproken!

Nee, die innerlijke ontferming kwam eigenlijk later pas, nadat ik me met mijn zelfvoldane hoofd had bedacht dat ik al vijf jaar niet in de Beurstraverse (in mooi Rotterdams: ‘ de koopgoot’) was geweest. Het meisje had haar handen vol gehad met tassen die er in wezen niet toe doen (tenminste dan ga ik er even vanuit dat je geen halfje bruin koopt tijdens het shoppen). Helaas hadden enkele essentiële lichaamsfuncties daar onder te lijden, ze ving zichzelf niet op toen ze viel. Toen pas herkende ik mezelf in haar. Ik heb m’n handen soms vol heb aan dingen die er in wezen niet toe doen, waardoor andere – meer essentiële zaken – naar de achtergrond verdwijnen.
Soms kan je ’t jezelf simpelweg niet veroorloven om je druk te maken over kleding. Toch? Voordat je het weet moet je op iedere verjaardag een beschamend verhaal vertellen! 

Ben Kraaijeveld

Ben is woonachtig in Tilburg en studeert daar Bestuurskunde. Hij houdt zich echter bovenal bezig met toneelspelen, muziek maken, lezen, sporten en koken. Ook is hij sinds een tijdje vegetariër. Verder weet hij vooral in theorie heel goed hoe het allemaal hoort.

Reageren naar aanleiding van deze column? Mail naar columns@timetoturn.nl

Wat bieden wij? Schatten in de hemel. Een gezellig team en thuis gevoel op kantoor. We maken een match wat jij goed kan en wat wij nodig hebben!

Vacature bij TTT

Make a Difference 2012 wil jongeren helpen om in de lijdenstijd bewust toe te leven naar het Paasfeest. Thema is dit jaar Gods trouw, die duidelijk wordt in Jezus’ leven, sterven en opstanding. ‘Onze trouw is een antwoord op Gods trouw. Zoals de maan het licht van de zon weerspiegelt, laten wij ook Gods trouw aan onze omgeving zien’, zo staat in het voorwoord van het boekje.

Tekenen van trouw
Het project zet jongeren aan de slag ‘met tekenen van trouw via (kleine) acties, gebeden en bezinning’. In elke week van de lijdenstijd staat één thema centraal, namelijk: familie en vrienden, omgeving, Nederland, wereld, kerk, schepping en stille week. Bij elke week worden zeven opdrachten (acties) gegeven, zoals bijvoorbeeld: ‘Maak een familie of vriendenfoto’, ‘Lees Psalm 138 en bid voor jezelf, ons land en ons koningshuis’ en ‘Drink vandaag alleen maar water’. Op de webpagina www.hgjb.nl/mad kunnen tienerclubs programma’s downloaden, waarin de weekthema’s geïntroduceerd worden.

Blue Monday. Langzaamaandag. Dramaandag; de meest depri dag van 2012 ligt weer achter ons. De dag dat we er -volgens het nieuws- achter komen dat het niet zo fantastisch gaat met onze ‘goede’ voornemens. ‘Oeps. Heb ik opeens toch een pakje leeg gerookt.’ Tja… Het zijn voornemens! Geen beslissingen. Geen keuzes.

Toch heb ook ik met oud en nieuw mijn hersens laten kraken over wat ik dit jaar anders zou willen doen. Beter. Of voortzetten. Vorige jaar zomer heb ik een beslissing genomen. Eerst; geen kleding meer kopen. Als je mijn kast zou kennen, zou je het daar onmiddellijk mee eens zijn. Vervolgens; als ik kleding aanschaf, moet het eerlijk zijn. Fair of zelfgemaakt. Mijn zusje ging mij voor en heeft de oude naaimachine van stal gehaald. Hempjes, jurkjes en zelfs een trui overgetrokken op stof. Uitgeknipt. Lockmachine ter leen en BAM. Klaar. Geloof het of niet; het ziet er nog goed uit ook! Trots als een pauw met nieuwe kleding aan, door naar het volgende project. Een poncho. Resultaat gecheckt en toen kon ik er niet meer onderuit. Dat wil ik ook. Dat kan ik ook.

Dus vol goede moed op naar de markt. Veilige stof uitgezocht en gekocht; zwart met een ruitje. Na een avondje voorhouden, overtrekken, knippen, toch niet knippen, ja toch wel knippen, voorhouden, locken, passen, nog meer locken, bleek mijn ene arm iets meer zichtbaar dan mijn andere. Maar dat ziet niemand, toch?! Perfecte dingen kun je wel in de winkel kopen. Mijn poncho (nog) niet!

Ik kan het iedereen aanraden. Goede voornemens kiezen en realiseren. Wat nou Blue Monday! Het beste medicijn tegen die winterdip is doen. Gewoon dingen doen. En door een foutje wordt iets veel bijzonderder. Ik hoop dat ik jullie dit jaar kan inspireren. Bijvoorbeeld tot het maken van de meest bijzondere dingen. Veel plezier!

Nieske Hak

Nieske | concepter | copywriter | lezer | fotografie liefhebber | docu, film en chickflick kijker | Fair Trade zoeker |

Reageren naar aanleiding van deze column? Mail naar columns@timetoturn.nl