Terug naar eenvoud |
28 hits |
Door Rebecca Ridlington - vertaald en bewerkt door Eelke de Blouw
Ik denk de laatste tijd veel na over het materialisme waarmee elk aspect van onze westerse samenleving doorspekt lijkt te zijn, en in het bijzonder, het materialisme en consumentisme dat ook tot de kerk doorgedrongen is. Ik denk dat dit nadenken hierover begon toen er een aantal jaar geleden mensen van “Gospel for Asia” onze kerk bezochten en ik voor het eerst “Revolution in World Missions” van K.P. Yohanen las. Eén van de onderwerpen die hij in zijn boek bespreekt is het massaconsumentisme binnen de Noord Amerikaanse kerk, iets wat hij erg schokkend vond. Zijn beschrijving is zo hartverscheurend accuraat dat het me erg bijgebleven is en het heeft me denk ik geholpen om in mijn eigen wandel een betere weg in te slaan.
Hoe meer ik er over nadenk, hoe meer ik me realiseer dat er in veel van de kerken die ik bezocht heb vaak een verkeerde focus lijkt te zijn. Er is een “behoefte” aan nieuwe technologie, zoals beamers, dure geluidsinstallaties en grote projectieschermen. Een “behoefte” aan duurdere en mooiere programma-invulling en evenementen die indruk maken en entertainment bieden. Toegegeven, ze trekken meer mensen naar de kerk toe, maar gebeurt dat wel om de juiste redenen? Ik heb soms de neiging om te denken van niet. In onze drang mensen de kerk in te krijgen zoeken we onze toevlucht vaak maar al snel in materiële zaken. De vraag is echter of mensen daardoor ook binnentreden in het lichaam van Christus, of alleen in de kerk als gebouw.
Ik denk dat we ons moeten afkeren van het flitsende, hapklare welvaartsevangelie en terug moeten keren naar de basis zoals zo duidelijk beschreven in het Nieuwe Testament. Daarmee zeg ik niet dat er een tekort is aan mensen binnen de Noord Amerikaanse kerken die oprecht een hart voor God en evangelieverkondiging hebben; er zijn veel mensen die echt gepassioneerd en eerlijk zijn in hun geloof. Toch denk ik dat er een radicale ommekeer nodig is om de ziel van de Westerse kerk te redden.
In ons dagelijkse leven is er een drang om te consumeren, om spullen te verzamelen. Ik heb totaal geen probleem met Christelijke literatuur of Christelijke muziek; daar geniet ik zelf ook van. Het lijkt er alleen op dat veel Christelijke boekhandels spullen verkopen die totaal overbodig zijn, maar die desondanks een Christelijke plakkertje erop gekregen hebben. Waar komt toch die behoefte om te kopen en te consumeren vandaan? Ik denk niet dat die van God komt. Ik vind het erg teleurstellend, en af en toe zelfs afschuwwekkend.
Ik weet niet precies wat het antwoord is op dit alles, maar ik ben geneigd te zeggen dat we allemaal eens goed zouden moeten nadenken over wat er nu echt belangrijk is. Zijn powerpoint presentaties, moderne techniek en de nieuwste christelijke gadgets nou echt zo verrijkend voor ons geloof? Persoonlijk denk ik van niet. Ik denk dat we moeten terugkeren naar eenvoud. Ik weet nog dat toen ik in Europa was, ik een aantal verschillende evangelische kerkdiensten bezocht. Deze diensten werden gehouden in gehuurde ruimtes in scholen en dergelijke en waren in vergelijking met wat ik in Canada gewend ben erg eenvoudig van opzet. Ondanks het gebrek aan toeters en bellen kwamen er toch veel mensen naar deze diensten en was God machtig aan het werk. Dit in een rijk land, met een levensstandaard die zelfs nog hoger is als die in Canada. Maar zij leefden in eenvoud, waar wij rommel blijven vergaren.
Wat ik me af vraag is of wij als kerk op God vertrouwen als het gaat om het aantrekken van mensen, of dat we het idee hebben dat we moeten 'helpen' door allerlei materiële zaken te gebruiken (die uiteindelijk toch nutteloos zijn; het geld daarvoor zou beter besteed kunnen worden aan het verbeteren van de buurt, de zending of voedselvoorziening aan de armen). In de rest van de wereld – waar ze over het algemeen geen geld hebben voor al die dure opsmuk die wij essentieel achten – groeit de kerk omdat ze God's manier van werken vertrouwen, en niet de manier van “de wereld”.
Ik heb gewoon het gevoel dat veel westerse christenen opgeslokt worden door de materiële, consumptiegerichte levensstijl van hun omgeving en de waarde en schoonheid van eenvoud zijn vergeten. Dat we zijn vergeten dat we het geld dat we uitgeven aan de nieuwste cd of dvd van een christelijke artiest, ook kunnen gebruiken om een maaltijd te kopen voor een dakloze of weg kunnen geven aan een zendeling.
Wij zijn rijkelijk gezegend zodat wij anderen kunnen zegenen, niet om onze eigen consumptiedrift en behoefte aan materiële zaken te voeden.
Het is tijd om terug te gaan geven.
|
