Time to Turn - authentic christian lifestyle

// nieuws en artikelen

terug

Kopenhagen: de theorie
door Elsbeth op 23|10|09

1 hits

In december gaan we naar Kopenhagen, naar de klimaattop. Maar waarom is deze nu zo belangrijk? Er ging heel wat aan vooraf en er valt veel te bespreken. Daarom hier de Top Theorie.

Al vanaf 1992 wordt er over nagedacht hoeveel het klimaat verandert, welke problemen dat zal geven in de toekomst en wat we er aan kunnen doen. Sinds 1997 is er het Kyoto-protocol, maar... dat hebben maar weinig landen ondertekend, de doelen worden niet gehaald en door opkomende economieën als India en China worden de problemen alleen maar sneller groter. Hoog tijd voor een nieuw verdrag. Dat moet er nu gaan komen. Twee jaar geleden hebben de landen daar de aanzet voor gegeven. Ze hebben afgesproken dat het nieuwe verdrag er dit jaar komt. Daarom zijn de verwachtingen hoog. En, wat als de landen er niet in slagen dat verdrag nu te maken, gaat het dan ooit wel lukken? Als het nu niet lukt, dan nooit niet.

Wat bespreken ze?

Het doel van de UNFCCC (de landen die in 1992 bij de eerste klimaatconferentie waren) is het stabiliseren van de hoeveelheid broeikasgassen, om toekomstige rampen te voorkomen. Tijdens de jaarlijkse COP (Conference of Parties, de landen die bij de UNFCCC horen) wordt de klimaatverandering besproken en wat daar aan gedaan kan worden.

Het Intergovernmental Panel on Climate Change, IPCC, van de UN levert de theorie voor de besprekingen van de UNFCCC. Ze doet onderzoek naar de klimaatverandering. Hun rapporten zijn wetenschappelijk van aard en worden door alle landen aanvaard. Het laatste rapport uit 2007 heeft iedereen wakker geschud dat het klimaat echt achteruit gaat, ondanks de mooie doelen in het Kyoto-protocol. Dat protocol is ondertekend door geïndustrialiseerde landen en gaat over de periode 2008-2012.

Wat moet er in het nieuwe verdrag?

Op basis van het IPCC-rapport en wat wetenschappers zeggen zijn de volgende punten ontstaan, gepropageerd door milieu-organisaties:

40% emissiereductie voor alle geïndustrialiseerde landen tussen 1990 en 2020.
30% verlaging van de uitstoot voor overige landen (ontwikkelingslanden, gedragen door opkomende economieën) tussen 1990 en 2020.
Volledig stoppen ontbossing, nu nog verantwoordelijk voor 20% van de mondiale CO2-uitstoot, in 2030. In 2020 moet ontbossing worden gehalveerd. Hier is geld voor nodig.
Knowledge-transfer. Er moeten concrete afspraken worden gemaakt over de vrije uitwisseling van technologieën. Hiermee kunnen landen elkaar helpen de emissiedoelen te bereiken en gezamenlijk het pad van duurzame, CO2-arme, economische ontwikkeling in te slaan.
Jaarlijks 50 miljard dollar voor adaptatie (het aanpassen aan de klimaatverandering), zodat de schade van klimaatverandering wereldwijd zoveel mogelijk kan worden beperkt.

De laatste twee punten zijn de stokpaardjes van de arme landen. Ze willen dat de rijke landen hen helpen de doelstellingen voor de broeikasgasuitstoot te halen. Dit kan alleen als ze de kennis daarvoor krijgen. Daarnaast willen ze geld om zich aan te kunnen passen aan de klimaatverandering. Zij lijden op dit moment het meest onder de klimaatverandering, terwijl zij die niet hebben veroorzaakt.

Daarbij komt dat deze 40%-reductie niet genoeg is. Voor 2050 moet een extra reductie van 50% afgesproken worden. Maar dat komt waarschijnlijk niet in dit akkoord.

Getallen die je ook veel hoort zijn 450ppm en 350ppm. Dat gaat over het aantal CO2-deeltjes per miljoen deeltjes in de atmosfeer. In het algemeen neemt men aan dat bij een concentratie van 450ppm de temperatuur niet verder dan 2 graden stijgt. Zolang we onder die 2 graden stijging blijven is er de grootste kans dat we geen wereldwijde rampen over ons heen krijgen. Er zijn mensen die zeggen dat 450ppm nog veel te hoog is. We moeten terug naar 350ppm, nu zitten we ongeveer op 380-390. Voor de industriële revolutie was dit waarschijnlijk 270-280 ppm.

COP15 in Kopenhagen

Van tijd tot tijd is de COP belangrijker dan normaal omdat er de hoop is dat er een verdrag met concrete doelen getekend gaat worden. Dat is dit jaar ook het geval. En de noodzaak van een nieuw verdrag is hoog. Het klimaat wordt sneller slechter dan eerst gedacht en veel landen vinden het nodig dat er een nieuw verdrag komt voor de periode na 2012. Ook de landen die niet het Kyoto-protocol hebben geratificeerd.

Na het bovenstaande is wel duidelijk dat er een nieuw verdrag nodig is. Laten we ervoor zorgen dat het verdrag er ook komt, met goede en eerlijke afspraken. Steun de verschillende campagnes, houd de info op internet bij, verander wat aan je levensstijl of ga mee naar Kopenhagen!

Geschiedenis van de COPs in het kort.

Hier een korte geschiedschrijving vanaf 1992 tot nu.

1992	Conferentie in Rio de Janeiro, basis was waarschuwingen uit eerste rapport van de IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change). De conferentie leidde tot UNFCCC (United Nations Framework Convention on Climate Change). 150 landen zetten toen hun handtekening eronder.
1994	UNFCC treedt in werking. 2 jaar later zijn er genoeg landen die het geratificeerd hebben en wordt het verdrag actief. Het is een Framework: er staan geen concrete doelen in en het verdrag moet in de loop der tijd worden herzien en uitgebreid.
1995	COP1 wordt gehouden in Berlijn. De eerste Conference of Parties (de landen diehet UNFCCC geratificeerd hebben) is de start van het vinden van manieren om de broeikasgasuitstoot te beperken en verminderen. Sindsdien wordt er elk jaar in december een twee weken durende COP gehouden, elk jaar ergens anders.
1997	Kyoto-protocol opgesteld. Afwezigheid van concrete doelen in het UNFCCC was een gemis. Daarom is het Kyoto-protocol opgesteld. Dit bevat doelen voor de periode 2008-2012 om de uitstoot van broeikasgassen te beperken door 37 geïndustrialiseerde landen.
1998-2004	Deze jaren zijn gebruikt om de (technische) details van het Kyoto-protocol uit te werken. Zo heeft men bedacht welke manieren er zijn om CO2-uitstoot te beperken en dat elk land de manieren moet zoeken die het best bij zijn land passen. Eén van de manieren is de handel in emissierechten.
2005	Kyoto geratificeerd. Eindelijk, in februari zijn er genoeg landen die het verdrag geratificeerd hebben. Nu treedt het echt in werking. De VS doet niet mee, mede daarom wordt het verdrag als mislukt beschouwd.
	COP11/CMP1 wordt gehouden in december. COPs zijn de bijeenkomsten van de landen die UNFCCC hebben geratificeerd. CMP is de conferentie van de landen die ook het Kyoto-protocol hebben geratificeerd. Deze conferenties worden gelijktijdig gehouden.
2007	Bali Action Plan opgesteld. De afgelopen jaren is al gepraat over wat er moet gebeuren na 2012, als het Kyoto-protocol afloopt. In Bali wordt door de UNFCCC een plan opgesteld wat tijdens COP15 in Kopenhagen moet leiden tot een nieuw verdrag. De rapporten van de IPCC laten zien dat de klimaatverandering de komende jaren echt problematisch kan worden. Iedereen is er ondertussen dan ook van overtuigd dat er drastisch meer moet gebeuren dan we dachten.
2009	COP15 in Kopenhagen. Hier moet het gebeuren, een nieuw verdrag voor 2012-2020, waar alle landen van de UNFCCC aan meedoen.